Kapıdan çıkar çıkmaz İstanbul’un bizi karşılaması. Mobil ile ancak bu kadar net olabilirdi. Bir de çıplak gözle görseniz.

En hafife alınmış film:
“Grindhouse” ikilemesi hafif diye adlandırılsa da değildir ya da zevkler ve renkler hadisesinden ibarettir.

En şişirilmiş film:
Geçen sene ödüllendirilen “An Education” olabilir ama yakın zamanda izlediğim “New York’ta 5 Minare” isimli film de bu başlığa yakışır.

Sizi gerçekten mutlu eden film:
Sonu mutluluğu işaret eden filmleri sevmem ben. Kötüler kazansın diyenlerden de olmadım ama ortalama sonları olan filmler hoş bir mutluluk katıyor. Şudur budur diyemem.

Sizi kötü yapan, hüzünlendiren film:
“Bizim Aile” desem abes mi kaçar bilemiyorum ama beni fena hüzünlendirir. Hele ki Yaşar Usta’nın iki çift lafı yok mu? Bitirir ademoğlunu.

En sevdiğiniz aşk hikayesini barındıran film:
Eğer dramayı bu dalın ana başlığı olarak algılarsanız “Eternal Sunshine of the Spotless Mind” olur. Ben de ayrı bir yeri vardır. Özellikle “Enjoy it!” denilen sahne yıkar geçer.

TV için yapılmış en iyi film:
Aslında bir film değil 12 ayrı film. Serilerden benim seçtiğim. Üstüne de bilmem. “Band Of Brothers”

En çarpıcı, en afallatıcı sona sahip film:
Herkes için başlangıç 1999 yılına işaret eder. “The Sixth Sense” öncesinde de afallatan filmler vardır elbet. Saymayalım şimdi durduk yere.

Defalarca izlediğiniz film:
Defalarca izlediğim bir film belirlememiştim daha önceden. Çoğu filmi tekrar tekrar izlerim. Yine de cevap vermem gerekirse seriler tekrar tekrar izlenir. Ben de izlerim.

En iyi Soundtrack’e sahip film:
“Iron Man 2” için AC/DC’nin parçaları kullanıldı bilindiği üzere. Yeterli değil mi? Çok geriye gitmeme gerek kalmadı sanırım. Yırttık : )

Klasiklerden en sevdiğiniz film:
“Judgment at Nuremberg” e bayılırım. Spencer Tracy oyunculuğu ile beni tavlamıştır bu filmde.

80′lerden en sevdiğiniz film:
Bir tane değil ki! “Full Metal Jacket”, “Beetle Juice” , “Back to the Future” , “Scarface” niceleri.

90′lardan en sevdiğiniz film:
Hayatıma ayrı bir anlam katan “The Shawshank Redemption” dan başkası olamaz. Gerçi bu dönem de o kadar güzel filmler yapılmış olması, onlardan bahsedilmeyeceği anlamına gelmiyor değil mi? “Lock, Stock and Two Smoking Barrels”, “Braveheart” ve daha niceleri…

Nefret ettiğiniz film:
“Taxi” serisinden hazetmiyorum.

Gizli gizli sevdiğiniz film:
Gizliden gizliye sevmem filmleri ben. Gelmiş geçmiş olarak düşünürüm. “Trainspotting” der geçerim.

Kimsenin sevmenizi beklememesi gereken film:
“Angel-A” olabilir. Güzeldir güzeldir izleyin mutlaka. Jamel Debbouze’un kim olduğunu görebileceğiniz nadide parça.

Kendinizi en yakın hissettiğiniz, kendinizle bağdaşlaştırdığınız film karakteri: 
Bu soru bir kaç karakterden ibaret sonuçlar çıkardı. Bu sebeple pas diyorum.

Sizi en çok hayal kırıklığına uğratmış film:
“Harry Potter” serisindeki tüm filmler. Beğenemedim bir türlü.

En sevdiğiniz roman uyarlaması:
“A Clockwork Orange” Kubrick bu işi iyi yapıyor arkadaş.

En sevdiğiniz çizgiroman uyarlaması:
“Sin City”

En sevdiğiniz aksiyon filmi:
“The Dark Knight”, “Star Wars” serisi.

En sevdiğiniz müzikal:
“Arabesk” evet ta kendisi. Komedi diye bakılsa da gördüğüm en iyi müzikallerden biridir.

En sevdiğiniz bilim kurgu:
“2001: A Space Odyssey” in yeri ayrıdır. O zamanlar ve Kubrick. Hey gidi dayı neler etmişssin sen.

En sevdiğiniz animasyon:
“Spirited Away” en sevdiğimdir ama  “Persepolis” ve “Corpse Bride” ın da adı geçmeli.

En sevdiğiniz korku filmi:
Korku filmleri eskiden yapılırmış. Son dönemlerde bu başlık altında ortalığı yakıp kavuran bir film yok gibi. “Psycho” diyorum ve bu dalın yönetmenlerinden biraz daha korkutucu hikayeleriyle karşımıza geçmelerini bekliyorum. Duyuyor musunuz?

En sevdiğiniz yabancı film: 
“Oldboy” , “Amores Perros” , “Slumdog Millionaire” , “Pan’s Labyrinth” , “El Laberinto del Fauno” , “City of God “ ve “il buono il brutto il cattivo” da bu kategori de favorilerimdir.

Sizi en çok güldüren film:
Hiç durmadan güldüğüm yegane film bir Türk filmidir. O da Ferhan hocamızın “Pardon” adlı efsanesi. Kayıtlara geçsin lütfen. “How High” unutmam da imkansız. Pek güldürmedi ama eğlendirdi işte.

Herkesin nefret ettiği ama sizin sevdiğiniz film:
“Irreversible” olsa gerek. Çoğu dana filmi yarıda bırakıp kapatmıştır ya da salondan ayrılmıştır.

Görsel açıdan en etkileyici bulduğunuz film:
“The Lord of the Rings” serisi büyüleyici geldi. Görsel tatminine sebebiyet vermesiyle nam yapmamış mıydı zaten?

Favori oyuncunuzun en sevdiğiniz filmi:
Jason Statham favorimdir. Yeni Bruce diyorum ona. Snatch’de harikalar yaratmıştı Turkish karakteri ile. Özellikle oynadığı bir sahnedeki replikler her daim aklımdadır. Başka şeyler anlasam da düz okunduğunda evet o bildiğin espriden ibaret.

Turkish: You take sugar?

Brick Top: No thank you, Turkish; I’m sweet enough.

Favori yönetmenizin en sevdiğiniz filmi:
Guy Ritchie’yi tutarım. Onun da “Snatch” adlı yapımı kafidir. Tarantino’ya da sıcak bakarım. Onun da bir filmini eklemem gerekirse “Pulp Fiction” olur.

Çocukluğunuzdan bir film:
“Rocky V” sinemaya bir kız arkadaşımı davet edip gitmiştim. Yıllar sonra karşılaştığımızda muhabbetimize renk katan bir detayı paylaşmıştı seninle. Kız arkadaşımı almak için gittiğimde kapıyı babası açmıştı. Biz evden ayrılınca ev ahalisine dönüp “Kızım elden gidiyor.” Demiş. Yaş 9 yalnız. : )

En son izleyip etkilendiğiniz film:
“Inception” en son izlediğim filmler arasında en etkileyicisidir.

Merakla beklediğiniz film:
Daha var çıkmasına da biz yine de bekleyenlerdeniz. “Potsdamer Platz”

Güzel liste oldu ama fotoğrafta görselde paylatığım Ingmar’ı unutmuşum. Onun hakkında 1-2 satır yazının ötesi gerekiyor. Uzunca yazarım.

14 Kasım 2011 saat 14:05 te yeni bir kalp atışı ile uyandım. Reankarnasyon aslında tekrar yaşam hakkı ile başka bir bedende uyanmak olarak bilinse de aynı anda da bunu yaşamanın ne demek olduğunu öğrendim. Artık Babaydım!

Yarın tam 1 haftalık baba olacağım ve geriye dönüp şöyle bir baktığımda anlatacak o kadar çok şey birikmiş ki!  Günü gününe seni yaşar oldum oğul. Kakasını etmiş mi, gazını çıkarmış mı, doymuş mu, doymamış mı, rahat yatmış mı, neden uyumamış, neden çok uyumuş,  neden, nasıl, ne zaman… Sorular ve cevaplar eşliğinde yaşadım 1 haftayı sonrası da bu şekilde geçecek eminim ama her anı inanılmaz mutluluk verici, alıp götürüyor o kokusu anayı babayı. Kim bilir anne neler hissediyor? Nirvanaya ermişliğinin yanında mı? Eheh.

Bir an olsun yanından ayırmak istememek gibi bi’şey değil bu sadece orada olduğunu bilmek, o korunmasızlığının, yalnızlık hissinin olmamasını sağlamak için orada olmak. Ebeveyn olmak bu değil midir? Sadece sevmek veya büyütmek değil.. İlk öğrendiğim(iz) bu oldu. Bakalım bize daha neler öğreteceksin oğul.

Kibar sesinle sıkıntıda olduğunu anlatmak için hafif şiddetteki ağlamaları bile bir mucuzeymiş gibi. Halbuki baba iletişim olarak konuşmaya başladıkları safhaları beklemeyiğ tercih eder ama öyle olmayacağını olmaması gerektiğini ilk öğrendiği an gazı/kakası olduğunda bebeğin sadece ağlayabildiğini keşfettiği an olacaktır.

Amerika’yı keşfetmeye başlayalı daha 1 hafta oldu daha çok uzun bir yol var önümde.

Not: Kadıköy Acıbadem Hastanesine, doktorumuz Habibe Seyisoğlu’na, hastanenin doğum servisindeki çalışanlarına, sünnetimizi gerçekleştiren cerrah ekibine, doktoruna, hemşiresine gönülden teşekkürler olsun, sevgiler bizden size…

“Amerika’yı baştan keşfediyor musun?” Evet ediyorum zira doğum, hamilelik, anne veya baba olmaktan bihaber yürüyen hayatımızda eşimizden dostumuzdan gördüğümüz bu sürecin içerisine giren biri olarak keşfe de yeni başladım. Herşeyi baştan yakalabilmek de bunun tadı. Aslında içinde bulunduğum durumtTelevizyonda düzenlenen yarışmalardaki katılımcının “Ekran başında daha kolaydı, burası başkaymış.” demesi gibi bi’şey bu. Bir süredir de bu heyacanı tamamı ile kendime sakladığımın farkına varmış durumdayım. Sonunda Fuji Dağı tekrar aktif hale gelecekmiş gibi bir düş içerisinde olmam ile eşdeğer…

 Burada kesiyorum bu yazıyı zira bizimki dünyaya gözünü açtı!

Fi tarihte A operatöründen aldığım hattın kullanımındaki faturaların kabarması sebebi ile bir reklama aldanıp B operatörüne hattımı taşıdım. Bu arada kullandığım hat ise şirketimin bana sağladığı başka bir hat ve dolayısı ile 2 telefon taşımak istemeyen ben şahsıma ait hattı evde bırakmaya başladım. Bu arada 12 TL altında fatura çıkmadığı için 3 ayda bir gelen faturaları da hat kapanmasın diye otomatik ödeme talimatı ile ödemeye başladım.

Bir ara bir görüşme yapmak üzere kullandığım hattan aramalarımı yapamadığımı farkedince müşteri hizmetlerini arayıp bilgi almak istedim fakat “hat iptali başvurusu” yapıldığı söylenerek bir bayiye yönlendirildim. Gittim bayiye durumu anlattım ama beni A operatörünün bayisine gönderdi. A operatörünün bayisine gittim durumu anlattım ama beni tekrar B operatörünün bayisine yönlendirdi. B’den A’ya, A’dan B’ye git gel en sonunda 2 gün sonra gelmem söylendi. (İlginç değil mi durum o gün çözülmeyen vaka devlet dairesindeki işler gibi bugün git yarın gele dönmüş durumda.)

Acil ihtiyacım olmadığı için tamam diyerek 2 gün sonra tekrar B’ye oradan A’ya oradan B’ye oradan A’ya geçen bir serüven daha yaşadım. Bu arada bunun sebebinin neden olduğunu bilen ben sadece insanların sattıkları hizmetin/ürünün ne kadarını biliyor olduklarından bihaber olmalarını izleyerek satış sonrasındaki başarısızlıklarıyla eğlendim. Neyse çok uzatmayayım en sonunda B’den iptal hattımın A’dan yeniden aktivasyonunu yaparak hattımı kurtardım.

Görüldüğü üzere bu telekomünikasyon sektöründeki bir bilgi eksikliği olsa da her sektörde yaşayabileceğimiz sorunlardan birini anlatan hikayeden ibaret. Biz hiç bir zaman satış sonrasındaki desteğimizi doğru yapmayaı beceremeyen ve bu gidişle de beceremeyecek olan ademoğulları değil miyiz? Bu konularda ne kadar hassas davranırken tamamen satışı öğrenmiş olacağız. Benim bu konuda eğitimim olmadığı için diyeceklerimle haddimi de aşmak istemem eminim ki her firmada bu konularda üstadlarımız çalışıyor.

Halkın bayramının halktan sakınılmayacağının bir numaralı göstergesi oldu. Katılımcı sayısı ise tahmin edilecek gibi değildi. Her geçen sene daha da bir ilgili oluyoruz bu yürüyüşe. Umarım bi’şeylerin kanıtı ve insanların umudu olduğunu da gösteriyoruzdur.

Merak etme felsefi bir konu değil bu sadece sağlık konusunda ne kadar biliyoruzun milyonda birini ifade edeceğim bir kısa anı diyelim. Anıdan ziyade geçirdiğim bir rahatsızlık üzerine. Yok büyük değil tabi ki ufacık bi şey. Diyare! yani bildiğimiz adıyla ishal. Bu hastalık konusunda çok detay vererek mide bulandırmak istemem ama her bir bireyinin kendini doktor sandığı memleketim de bu hastalıkla ilgili nasıl davranılması gerektiğinin altını çizmek istediğim bir kaç detay var.

Ateşim 38.5′un üzerinde istikrarını koruduğu ve bununla birilikte diğer dinamiklerinde bünyede varlığı beni acil servise gitmeye itti. Serumu yedim, ilaçlarımı aldım tedavime başladım, 2 gün raporumu aldım vesaire… Bugün daha da iyi durumdayım. Asıl üzerinde durmak istediğim konu ise biz milletçe bu gibi durumlarda hastaya nasıl davranıyoruz, tedavi etmeye çalışıyoruz?

Pazartesi sabahı hastanede elime tutuşturulan faturanın haricinde bir de bilgilendirme amaçlı bir yazı vardı. Ona göz gezdirirken bu yazının başlığı ortaya çıktı. Diyor ki: “Geçirmekte olduğunuz hastalık mide-bağırsak sisteminin mikrobik bir hastalığıdır. Hastalığınız süresince vücudunuzun susuz kalmaması, diyare yolu ile kaybetmiş olduğunuz tuz ve minerallerin yerine konulması ve bu arada da bağırsağınıza sindirim kapasitesinin üzerinde yük bindirilmemesi için özel bir diyet yapmanız gerekmetekdir.” Buna istinaden de;

1 – Bol miktarda sıvı (Su, soda, açık çay, havuç, elma, ve şeftali suyu)

2 – Çorba (Pirinç veya şehriye)

3 – Yağsız peynir, yoğurt, patates haşlaması, beyaz ekmek.

4 – Elma, şeftali, muz, havuç

tüketiklmesi önerilmiş. Peki biz ne yapıyoruz? Koyu kahve ve koyu çay gibi kendi bildiğimiz tedavi yöntemlerini uygulamakta ısrar ediyoruz. Bu iki örnekte diyareye çözüm gibi görünse de bir başka hastalığıa konstipasyon yani kabızlığa sebeiyet vermektedir. Bu sebeple evinde kendi kendini tedavi etmek için kasan milletimin güzel insanı, bir hastalığa çözüm arayayım derken bir başkasını bünyesinde yaşatmasın. Bir işi doğru yapalım istiyorsak doktorunuza başvrurup doğrusunu yapalım değil mi? Bu konuda sağlık ve sağlık ile alakalı alan isimlerine sahip olan sitelere bile güvenmeden…

1981: Hatırlamam. Doğdum Mart 21′de. Benim doğumum haricinde dünya da pek önemli bir şey olmadı. Babam içeriden çıktı. Hala ihtilalin kokusu…

1982: 1 sene boyunca ağladım. Anlatıyorlar işte bizimkiler. Annem babasını kaybetti. Ailem büyükanneme beni teslim etti. 82 Anayasasını da unutmamak lazım.

1983: Çetin Alp Opera isimli parça ile puansız olarak Eurovision’u tamamladı Tekirdağdayım, büyüyorum.

1984: Ağustos ayında kardeşim doğdu. Tekirdağdayım. Şu sıralar o zamanlar içtiğim eski rakı şişlerindeki ayranın tadı geliyor aklıma.

1985: Titanik’in enkazı bulundu. Biz filmini biliriz.

1986: Cliffford Lee Burton öldü. İstanbul’a ailemin yanına döndüm. Anaokulu için Mahmudiye İlköğretim’e tüm gün yazıldım. İkinci dönem de bir başkasına gittim. (Dönemler karışmış olabilir.)

1987: Siyah önlük giydim. Yürüyerek okula gittim.

1988: Annem okulumu değiştirdi. Mavi bahçıvan pantolon üzerine kırmızı gömlek giydim.

1989: Beşiktaş, Adana Demirspor’u 10-0 yendi. Meşhur Berlin Duvarı yıkımına başlandı.

1990: Karıncalı olarak StarTV’yi izlemeye başladık. Sonra antenler değişti cam gibi görüntü geldi.

1991: Üniformam değişti. Mavi önlük giydim.İlkokul da mavi önlük ile tamamlanmış oldu. Futbol haytım başladı. Cobol ve Basic dersleri almaya başladım. (Hangi akla hizmet etmişim bilemiyorum.)

1992: Ortaokula gitmek için babam beni arabasıyla okula götürmeye bağladı. Keyif pezzevengliği bu dönem başladı.

1993: Uğur Mumcu’nun cenazesi için Ankara’ya gittim. İlk sloganımı attım. Ergen dönemim etkileri kendini göstermeye başladı.

1994: Lise hayatım başladı. Okul çok uzakta olduğundan ailemden tekrar ayrıldım.

1995: Windows 95 satışa sunuldu. 3.1 rafa kaldırıldı.

1996: Yurda yerleştim. Üniversite sınavına hazırlıklar başlarken kızlar daha da bir dikkatimi çekmeye başlamasın mı?

1997: Belçika’ya gittim. İzciydim ben, Eurofolk vardı o münasebetle gittik topluca. Yeşil pasaport sahiplerinin vize kuyruklarında sürünmediğini öğrendim. Ha bir de bizim toplum çok geri kalmış dediğimi hatırlıyorum.

1998: Haha ne yıldı be. Ali Rıza çok sağol.

1999: Depremi yaşadım. Korku ademoğlunun her yerine vuruyormuş. Işıksız İstanbul’un ayrı bir güzel olduğunu da görmüş oldum. Üniversite sınavı iptal edildi. Tekrar girdiğim de elimde patladı. Yükseklerde uçuyormuşum.

2000: Bilgisyar programcılığına girdim. İstanbul dışı olmasın iki senelik olsun dedim. Hayata erken atılmak için attığım ilk adımdı. Milenyumu yaşadım. İstiklal’de pandik vasıtasıyla yürüyen insanlar gördüm. Saçım atılan bir maytap sebebi ile yandı.

2001: Taksim’de 2 baharı yaşadım. 11 Eylül dünyanın her yerinde patladı.

2002: Mezun oldum. İşe başladım. Yaklaşık 7 sene sürecek bir amceranın adımlarıydı bunlar. Tekrar sınava girdim. Yine istediğim olmadı.

2003: Bendeki cevher keşfedildi. Terfi aldım. “Yürü ya kulum” daki kul oldum.

2004: Bilgisayar Mühendisliğine başladım. Alternatif çözümler her daim işe yaradı. İşimde başarı üzerine başarı.

2005: İş iş iş! İç iç iç!

2006: Bölüm değiştirdim. Yazılım işine geri dönüş oldu benim için. O’nunla tanıştım. Evlenme teklifinde bulundum. Ne heyecanlanmıştım ama.

2007: Kardeşim askere gitti. Macaristan’ı gördüm. Striptiz yapılan bir mekana gittim. Maşallah.

2008: Danışmanlık yapma kararı alıp şirketimden ayrıldım. Büyük bir firmada danışmanlığa başladım. Etrafımda o kadar çok tanıdık var ki hiç yabancılık çekmedim.

2009: Evlendim. Çok mutluyum.  Mısır’a gittim. kışın bile 45-50 derece. Ne ülke ama!

2010: Şirket değiştirdim. İş analisti ve proje yöneticisi olarak çalışmaya başladım. Londra’ya gittim. Geri dönüşümün etkilerini hala atamıyorum. Hislendirdi orası beni. Hayatımın büyük bölümünü iş başlığının altında yaşadığımı farkettiğim için artık değişik ülkeler değişik fırsatlar peşindeyim. Babam hastalandı. Hala hasta. : (

2011: Babamı kaybettim. Özlüyorum. Bir de mutlu haber aldım baba olacakmışım.

Pek renk yokmuş hayatımda O’nun haricinde. Yeni ülkeler yeni fırsatlar peşinde koşarak renklendirme vakti gerçekten de gelmiş.